B’at una polèmica social chi in medas la sunt ignorende pro seguru. Ma chi nos podet interessare comente sardos. Custa polèmica naschet a inghìriu de una nova in contu de programmatzione Rai: sunt remplasende su canale Rai Scuola cun Italiana, rete noa dedicada a sos territòrios, a sas traditziones, a s’enogastronomia, a s’artisanadu, a su patrimòniu e a sas produtziones de primore de su “Belpaese”. Un’ispètzia de “Linea Verde” ma prus manna.
Ma sa polèmica intre Christian Raimo (insegnante, giornalista e iscritore) e Franco Arminio (reconnotu comente su poeta de sa “paesologia”) nche brincat sa chistione de sos palinsestos. Su chiu de s’allega pertocat su contu idealizadu de sos logos. Su matessi contu chi custu istiu l’ant postu in ràdiu a infadu “gràtzias” a cussu turmentu de “Quando torno al mio paese” di Serena Brancale.
Bene, si Raimo, mancari generalizende, denùntziat su degradu e s’arretratesa di un’Italia rurale fata de alcolismu, maschilismu e cresias serradas, Arminio rèplicat difendende sa paesologia e sa sacralidade millenària de sas biddas, acusende sa manca metropolitana (Raimo fiat assessore de sa Cultura de su de tres Munitzìpios de Roma) de isnobismu.
E puru si pigamus sos cummentos crìticos a su branu de Brancale (in Youtube) leghimus de unu meridione cuntentu e ballerinu chi caratzat sa realidade de comunidades istracas, betzas e privas de unu cras. In pagas paràulas, Raimo no est narende nudda de nou.
E nois, in Sardigna, ue su cuntzetu de paesologia no at tentu sa matessi fortuna de su de su de “paesitudine”, bene arraighinadu a livellu bipartisan intre su mundu de sos amministradores locales, ite devimus nàrrere? Inoghe sas comunidades non sunt “burgos” de pònnere in cartulina, ma biddas isboidadas, privadas de iscolas e de presìdios sanitàrios. Biddas ue un’infartu si podet presentare comente una cundenna a morte.
Sa “paesitudine” cantada dae polìticos italòfonos e dae sos cantores de sa ruralidade est capatze chi si presentet comente unu bàlsamu estèticu chi assèliat su dolore reale, reduende s’identidade a folklore de sagra cando chi su chi b’abarrat de su welfare est ispaporende. Ite nd’amus balangiadu cando ant postu a unu de s’Anci comente ministru?
Sa retòrica de sa torrada a sa terra e de sos sentidos identitàrios non firmat sa metàstasi de una Repùblica chi abbandonat sas periferias proponende·nos una cariasedda digitale de “saperi e sapori” (àteru turmentu). S’ossessione pro su territòriu, si l’iscollegamus dae sa batalla polìtica pro sa giustìtzia sotziale, in urtimera tzelebrat sas ruinas imbetzes de las curare.
Atividade realizada cun su contributu de sa Regione Sardigna – IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art 22. Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22
