Podent sas festas biddaresas sarvare sas iscenas artìsticas locales? Pro rispòndere a custa dimanda cheret chi miremus a custos momentos, ma petzi a pustis de unu cunsideru pro sos protagonistas organizadores: in mancàntzia de custos, levas o comitados chi siant, non bi diat àere nemmancu festas. Naradu custu, protzedemus.
Credentes o mancu (a bortas finas carchi blasfemu), sos oberajos sunt cramados o cunforma a su fedu (sa leva) o cunforma a àteros sèberos (unu presidente o oberaju majore chi si chircat sos suos, o puru una lista de voluntàrios) pro rispetare su calendàriu e pro istèrrere unu programma de apuntamentos tziviles a costàgiu de sos litùrgicos (chi pro custos giai bi pensat su babbai).
Sas cumpetèntzias pro aprontare eventos culturales non sunt mannas. Est cosa naturale: in sos comitados b’at traballadores in setores chi artìsticos non sunt, duncas finas sas sensibilidade artìstica est sa chi est. Sa prassi est duncas sa de intèndere ite proponet unu “manager”.
Cun su primu imperativu belle imprentadu in cherbeddos: “portare gente in piazza”. «Ma gente ne portano in piazza?» est pro seguru sa dimanda chi su “manager” intendet giai a concruos de ierru, cando est cuntatadu dae “su diretivu” pro bìdere sas propostas de sos artistas de nch’artziare a palcu.
Artistas pro su prus italianos, e passèntzia si sunt cantantes chi ant fatu sos tempos issoro trintas o baranta annos a como (e chi oe los ponent petzi in Radio Italia solo musica italiana), si sunt grupos de s’iscena combat folk / reggae / ska semper de trint’annos a como (Modena City Ramblers, Sud Sound System, Persiana Jones e sos sòlitos), o puru carchi trapper chi giru de pagu tempus nemos si nd’at a ammentare (francu su dinare gastadu). E pongiamus·bi fintzas “il comico di Zelig”, “che trattiene la gente in piazza”.
Sos fògios de pabiru, a costàgiu de s’artista propostu, serbint prus chi no àteru pro b’iscrìere sa tzifra: 18, 20, 24mìgia èuros. Cale si siat mèdiu est ipotizadu, finas su de cumbinare sa bènnida dae Itàlia cun un’àtera data in Sardigna (bastis chi nche siat a tesu meda) pro partzire sos gastos de su biàgiu. Sa calidade de s’artista, su repertòriu o sa discografia sua sunt totu cosas chi colant in segundu pianu. Bastis chi “porti gente”.
E colant in segundu pianu fintzas àteras chistiones de importu, sende chi in prus de una bidda non bi faghent mancu prus garas poèticas. Su prus de sas bias est “perché tanto c’è la serata folkloristica!”, o ca “ci sono già sos cantadores a chiterra” (che chi siant una cosa in alternativa a s’àtera). E si custa gara la faghent est a sa matessi ora de su “concerto” (che chi siat cosa pro betzos ebbia). Sunt cosas chi acontessent finas in sos logos in ue b’at nàschidu poetas.
Duncas a su presente sas festas biddaresas non sunt su logu mègius pro totu cussos artistas sardos chi diant merèssere prus de unu palcu (est a bastante a lèghere sa rivista Sa Scena pro cumprèndere cantos sunt). E si sa cosa sighit, nemmancu pro sas artes traditzionales.
Est un’arresonu dìligu, custu. E no est responsabilidade de sos comitados ebbia. Tocat a nde faeddaremus.
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – IMPRENTAS 2024-2025. LR 22/2018. Atividade realizada cun su contributu de sa Regione Sardigna – IMPRENTAS 2024-2025 LR 22/2018
