A pustis de barantaghimbe annos de traballu sena pasu, sa dotoressa Franca Doa, su mèigu de base istòricu de Àrthana, andat in pensione. Puntu de riferimentu umanu e professionale pro generatziones de arthanesos, Franca Doa at intregadu totu sa vida sua a sa cura de is àteros, cun professionalidade, umilesa e amore.
In custas dies sunt medas is manifestatziones de istima de is chi dda saludant cun reconnoschèntzia. Pro issa sa meighina est istada prus de una professione: una missione de vida. Mancari is dificultades e is rinùntzias, no at mai acabbadu de assistire is malàidos suos, traballende 5 annos in prus de s’edade de pensionamentu pro non lassare sa bidda sena mèigu. Presente e istòbile fintzas in is dies de festa, a de note, a mangianeddu, semper pronta a andare a domo de is chi teniat bisòngiu de una meighina, de una retzeta, de una bisita o de unu faeddu de cunfortu ebbia.
S’ambulatòriu suo in pratza de Sant’Orroco est devènnidu in is annos unu puntu de riferimentu pro prus de 1.500 assistidos e pro medas àteros chi non teniant a issa pro dotore de famìlia ma ischiant chi, pro apretu, sa ghenna de s’istùdiu suo fiat semper aberta a totus.
Su sìndigu de Àrthana, Angelo Ivano Stochino e su presidente de su Cunsìgiu Comunale Antonio Doa dd’at bòlida ringratziare intreghende·ddi una pergamena pro is annos suos de servìtziu. «Pro medas nois no est istada est istada una professionista ebbia, ma una presèntzia contina, discreta e de cunfortu –At iscritu su primu tzitadinu in is canales sotziales cosa sua – At curadu, ascurtadu e acumpangiadu generatziones de arthanesos cun impinnu e umanidade. Cando dd’amus donadu sa pergamena de reconnoschèntzia, nos at naradu: “Ma no ddue teniat bisòngiu… apu fatu su dovere miu ebbia.” Una frase chi dda rapresentat in manera perfeta: ùmile, singilla, a tesu de cada forma de protagonismu».
«Fintzas in su perìodu prus difìtzile de sa pandemia, sa dotorressa Doa est istada una ghia muda ma determinante pro su Comunu e pro sa populatzione», at agiuntu Stochino.
Fintzas s’ex sìndigu Marco Melis at ammentadu su traballu suo cun faeddos de istima: «Cando unu traballu devenit missione, si cumprendet chi non si tratat petzi de una carriera, ma de unu sèberu de vida. Franca no at curadu is malàidos ebbia, ma at donadu cunfortu e agiudu in is momentos prus difìtziles. Sa presèntzia sua, muda ma cuncreta, at fatu de Àrthana unu logu prus umanu».
A custos tributos s’agiunghet su de su nebode, Giuseppe Corrias, mèdicu radiòlogu de fama internatzionale, chi dd’at dedicadu unu messàgiu longu e cummòvidu:
«45 annos de carriera! In fines sa pensione prus chi meritada. As poderadu pro àteros chimbe annos pro more ca amas custu traballu, e custu narat meda de sa persone fantàstica chi ses. Mi subèngio de is guàrdias mèdicas in is biddigeddas de sa Sardigna, is oras de postale pro fàghere unu turnu de dòighi oras, s’ambulatòriu in afitu, sa Fiat 126 e sa mìtica 600 colore de chelu…»
Sa dotoressa Franca lassat unu bòidu umanu e professionale mannu meda, ma fintzas un’eredade funguda fata de valores e amore pro su benidore. Comente at ammentadu su sìndigu Stochino, «cun s’umanidade e s’impinnu suo, Franca Doa at afortziadu su sentimentu de comunidade e de apartenèntzia de Àrthana».
Oe, a su postu suo arribbat su dotore Ignazio Casari, chi regollet una eredade pretziosa. Ma pro totus is arthanesos Franca at a abarrare semper “sa dotoressa nostra”.
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – IMPRENTAS 2024-2025. LR 22/2018. Atividade realizada cun su contributu de sa Regione Sardigna – IMPRENTAS 2024-2025 LR 22/2018
