De mortuis nihil nisi bonum: unu pretzetu de pietas chi, in sas oras de sa dispedida, ispinghet a chircare su deghile fintzas ue non bundat. Ma s’istòria no est un’ufìtziu de relatziones pùblicas e Umberto Bossi meresset un’analizu chi nche brinchet s’agiografia de su “democràticu sintzeru” o de s’”aversàriu leale“.
A palas de s’immàgine de su Senatur, chi oe medas descrient comente a un’àrgine contra a su fascismu modernu, b’est in veridade su pioneri de unu limbàgiu chi at abertu s’àidu a s’intolleràntzia in antis chi custa esseret virale “gràtzias” a sas retes sotziales.
Ispantant sas alabàntzias e sas patentes de paladinu de sa democratzia a chie at cavalcadu deghènnios de ratzismu anti–meridionale. Bossi non fiat s’antìdotu a su populismu, nde fiat su peus sèmene, colletzionende·si trintaghimbe annos de vida parlamentare bantzighende·si intre “Roma ladrona” e Istrasburgu.
«Nois cun nebodes de sos fascistas, mai!», naraiat a boghes postas. Paràulas sena coerèntzia peruna sende chi poi est issu chi bi l’at posta sa firma a sa lege sìmbulu de sa dereta identitària in pare cun s’An Gianfranco Fini. Non faeddemus de comente suta sa protetzione sua sa Lega fiat sa domo naturale de personàgios iscurigosos comente Mario Borghezio (oe cun Vannacci) tintos a birde ma nieddos in intro.
Fintzas sa rivolutzione morale sua s’est fata a cantzos contra sa realidade de sas àulas de tribunale, de sas cundennas, de sas umbras in contu de fundos de su partidu, de su nepotismu chi at artziadu de livellu a su “Trota”, icona de sa decadèntzia de su mèritu. Umberto Bossi at fatu a bìdere a s’Itàlia chi s’indignatzione, si bene orientada, podet covecare cale si siat farta de integridade.
Prus chi no unu babbu nòbile, abarrat su pioneri de una deriva polìtica chi at trasformadu s’arrennegu sotziale in cunservatzione.
Atividade realizada cun su contributu de sa Regione Sardigna – IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art 22. Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22
